Dookoła Bałkanów (cz. 4) – Macedonia i Serbia
Po 4 dniach przywitaliśmy ponownie Bułgarię. Pogoda nie poprawiła się zbytnio ale cały czas wierzyliśmy w prognozy mówiące, że „już jutro będzie lepiej”. Pomimo lejącego od rana deszczu zdecydowaliśmy się wyjechać znów pod Wichreń i poczekać na zmianę pogody. Po drodze ekipa nasza powiększyła się o znajomego, który dotarł właśnie do Bułgarii i postanowił na kilka dni przyłączyć się do nas.
Koło południa niebo nieco się przetarło więc po dyskusji ruszyliśmy spod schroniska Wichreń w stronę schroniska Damjanica. Początkowo, jeśli nie licząc nisko wiszących chmur było całkiem znośnie. Niestety, po dwóch godzinach z nieba poleciało wszystko co tylko można sobie wyśnić w koszmarach, deszcz, grad, śnieg w połączeniu z wiatrem i widocznością ograniczoną do kilku metrów. Chyba jeszcze nigdy nie udało mi się przemoknąć tak szybko pomimo całkiem porządnej kurtki, spodni i butów.
Dojście do schroniska potraktowaliśmy jak wybawienie. Oczywiście pierwotny plan z rozbijaniem namiotów został zmieniony i zdecydowaliśmy się spać wewnątrz. To było najlepiej zainwestowane 20 lewa na tym wyjeździe. Ciepły piec oraz możliwość wysuszenia ubrań i butów były bezcenne.
Następnego dnia ranek wstał nadal pochmurny, ale nie padało. Z każdą godziną wisząca nad górami czapa podnosiła się. Ruszyliśmy w stronę grzbietu. We mgle, wśród szumu napełnionych po opadach potoków. Tak dotarliśmy do schroniska Tewno Ezero, gdzie jak się okazało tego wieczora miał się odbyć mały zjazd tamtejszego towarzystwa turystycznego.
Jako, ze chmury nadal się podnosiły, popołudniu wyszliśmy na przełęcz oddzielającą nas od następnej doliny.
Początkowo mieliśmy nadzieję, że odsłoni się któryś z okolicznych szczytów. Ale pogoda zrobiła nam tym razem miłą niespodziankę. W ciągu 15 minut niebo zrobiło się niemal bezchmurne a widoczność z każdą chwilą robiła się coraz lepsza. Już po kilkunastu minutach widzieliśmy nie tylko okoliczne szczyty ale nawet oddalony mocno Wichreń i wyłaniające się zza niego Kuteło. Piryn wynagradzał nam poprzedni dzień. A z nawiązką oddał wszystko następnego dnia. Widoki, krajobrazy i kolory jakie widzieliśmy w ciągu kolejnego dnia wędrówki do dziś stają mi przed oczami. Postrzępione szczyty odbite w błękicie i zieleni górskich jezior, zieleń lasów odcinająca się od żółci i brązów traw. Wspaniałe i niezapomniane widowisko.
Szkoda tylko, że trzeba było zbierać się do wyjazdu. Następnego dnia ruszyliśmy z rana do Polski, odwiedzając jeszcze po drodze macedońskie Skopje.