Morze Beringa

Morze Beringa jest marginalnym morzem Oceanu Spokojnego. Obejmuje on głębokie wody, które wznoszą się wzdłuż wąskiego stoku i osiąga niskie głębokości powyżej szelfu klifowego. Morze jest oddzielone od Zatoki Alaski przez Alaskę, z którą graniczy od wchodu. Na zachodzie graniczy z Syberią, a na południu z Wyspami Aleuckimi. Powierzchnia Morza Beringa wynosi około 2 miliony kilometrów kwadratowych. Nazwa tego akwenu wywodzi się od nazwiska duńskiego nawigatora służb rosyjskich, który w 1728 roku był pierwszym Europejczykiem, który zaczął systematycznie badać ten zbiornik wodny i starał się jak najdokładniej go opisać. Morze Beringa znajduje się pod jurysdykcją Rosji, ale również Stanów Zjednoczonych Ameryki.
Ekosystem Morza Beringa jest bardzo energiczny i produktywny. Powoduje to interakcję zachodzącą między prądami, lodem morskim i pogodą. Na ten obszar wpływa klimat, w którym rozwijają się takie formy życia jak wieloryby, których w tym zbiorniku jest bardzo dużo, jak na przykład wieloryb grenlandzki czy tak zwany Się Whale. Poza nimi w wodach Morza Beringa żyją humbaki, kaszaloty, morsy, foki. Na brzegach można natknąć się na niedźwiedzie polarne. Nad powierzchnią akwenu żyje wiele gatunków ptaków, badacze doliczyli się ich ponad 30. Do gatunków najczęściej występujących zaliczamy: Czernice, Albatrossy lub tak zwane Kittiwakes czy Kormorany. Do gatunków wymarłych należą natomiast przede wszystkim gęsi. Oprócz ptaków i ssaków w Morzu Beringa żyje również wiele gatunków ryb. Według najnowszych badań, liczba gatunków zamieszkujących te wody wynosi co najmniej 419! Wiele wyławianych gatunków zasila rozwiniętą już gospodarkę państw leżących u brzegu morza. Do najczęściej występujących zaliczamy dorsza, kraba czerwonego, mintaja, halibuta, sole, okonie. To właśnie dzięki takim okazom rybołówstwo na wodach Morza Beringa jest tak bardzo rozwinięte i zasila ono potrzeby wielu krajów świata. Uznawany jest za największy obszar produkcji ryb i skorupiaków. Na ekosystem morza wpływa wcześniej wspominany lód morski, którego topnienie powoduje napływ wód słonych, czyli również większe zasolenie części środkowej. Dzięki temu procesowi zwiększa się wydajność i polepsza się jakość życia organizmów żyjących w tych wodach.
Wnikając w historię Morza Beringa można zauważyć, że służyło one jako trasa dla emigrantów. Naukowcy uważają, że podczas ostatniej epoki lodowcowej poziom wód w morzu był tak niski, że umożliwiał migrację ludzi i zwierząt z Azji do Ameryki Północnej. Sądzi się, że dodatkowo przekraczali cieśninę Beringa. Powszechnie jest ona określana jako „pomost lądowy Beringa” i przez niektórych uważana jako pierwszy punkt wejścia ludzi na tereny Ameryki.

Miasta nad Morzem Beringa:
Unalaska
Saint Paul
Saint Gorge
Nikolskoje
Gambell
Savoonga
Diomede
Mekoryuk
Proviedniya
Chukotsky
King Salmon
Naknek
Anadyr
Egvekinot
Elim
Golovin
Stebbins
White Mountain
Koyuk
Shaktoolik
St. Michael
Unalakleet